De buurman die niet op me zat te wachten

Mijn buurman is geboren en getogen op Koh Kood. Visser, jager, boer, wat het seizoen vraagt. Hij leeft van wat het eiland hem geeft, en dat doet hij al zijn hele leven, net als zijn vader voor hem.

En toen kwam ik. Een Nederlander die dacht dat emigreren én een hotel beginnen een goed idee was.

Hij was daar niet meteen blij mee. Bang voor geluidsoverlast, voor een stroom toeristen, voor alles wat mijn komst zou kunnen veranderen aan een plek die al generaties hetzelfde ritme kent. Mijn Thaise vrienden waarschuwden me voorzichtig: op een eiland met een paar duizend inwoners heeft één ontevreden buurman meer invloed op je dagelijks leven dan een hele gemeenteraad in Nederland.

Ik had het kunnen aanpakken zoals ik gewend was. Een afspraak maken. Uitleggen wat mijn plannen waren. Overtuigen met een goed verhaal, het soort gesprek waar ik twaalf jaar mijn beroep van had gemaakt.

Maar mijn Thais is ongeveer even goed als zijn Engels. Woorden zouden ons voorlopig niet dichter bij elkaar brengen.

Geen presentatie, wel een vis

Dus deed ik wat ik wel kon doen.

Mijn buurman verkoopt de vis die hij vangt. Als ik hem zie thuiskomen met zijn boot, probeer ik zijn vangst te kopen voordat een andere local dat doet. Niet omdat ik die vis per se nodig had. Maar omdat het een gebaar was dat geen vertaling nodig had.

Er kwam geen doorbraakmoment, geen scène waarin alles ineens goedkwam. Het ging langzamer dan dat. Op een dag hielpen we samen een slang uit mijn tuin te krijgen, ik met een stok op veilige afstand, hij met blote handen alsof het niets was. Een andere keer liet hij me zien hoe hij een wild zwijn verwerkte, stap voor stap, zonder dat ik er iets van begreep behalve dat ik moest blijven kijken.

Op een middag vroeg ik, met handen en voeten en de paar Thaise woorden die ik intussen kende, of ik een keer mee mocht op jacht.

Hij keek me aan. Zei: “Morgen.”

Één woord. Geen uitleg, geen voorwaarden. Maar het was het eerste moment dat ik het gevoel had dat hij mij niet langer zag als de Nederlander die zijn eiland kwam veranderen. Gewoon als iemand die naast hem woonde.

Twaalf jaar, één handtekening, een enkeltje

Om te begrijpen waarom die ene “morgen” zoveel voor me betekende, moet ik terug naar hoe ik hier terechtkwam.

Op derde kerstdag stapte ik in het vliegtuig naar Thailand. Een paar weken eerder had ik mijn aandelen in mijn marketingbureau Saam verkocht. Twaalf jaar ondernemen in Groningen, afgesloten met een handtekening en een kerstborrel. Geen concreet plan voor wat daarna kwam. Wel een enkeltje.

Ik reisde maanden rond door Azië, zonder vaste bestemming, en belandde uiteindelijk op Koh Kood. Een eiland dat de meeste mensen niet kunnen aanwijzen op de kaart. Ik was er jaren eerder al eens geweest, op doorreis, en was het nooit meer vergeten.

Dit keer bleef ik.

Anderhalf jaar later run ik hier, samen met mijn Thaise zakenpartner Mhee, boutique hotel en bistro Bearwolf. Vanaf nul opgebouwd, van de fundering tot de wijnkaart. Er zijn gasten. Er is een werkend bedrijf. En er is, iedere dag opnieuw, een eiland vol mensen die hier al waren voor ik kwam, en die niet automatisch stonden te wachten op een buitenlander met plannen.

Wie hier moet aanpassen

Dat is misschien wel de belangrijkste les van dat eerste jaar, en het is een les die niets met horeca te maken heeft.

In Nederland bouw je draagvlak met een presentatie. Een goed verhaal, een overtuigend argument, misschien een vlekkeloze pitch. Hier werkt dat niet, en zeker niet als eerste stap. Hier bouw je draagvlak met een vis. Met tijd. Met laten zien dat je blijft, in plaats van het te beloven.

Ik was degene die hier nieuw kwam. Niet mijn buurman. Dus was ik ook degene die zich moest aanpassen aan zijn tempo, zijn manier van vertrouwen geven, zijn manier van “ja” zeggen zonder het woord ooit uit te spreken.

Dat besef veranderde niet alleen hoe ik met mijn buurman omga. Het veranderde hoe ik naar mijn hele onderneming hier kijk. Elke leverancier, elke medewerker, elke local die op een of andere manier met Bearwolf te maken krijgt, verdient diezelfde aanpak. Niet overtuigen. Laten zien.

Dat ene woord had ik niet nodig om te bevestigen dat we vrienden waren. Ik had het nodig om te weten dat de deur niet langer dichtzat.

Dat is het enige soort draagvlak dat hier standhoudt.