Mijn Koh Kood

Als mensen horen dat ik op Koh Kood woon, krijg ik meestal een van twee reacties. “Waar is dat?” Of: “O, dat schijnt een paradijs te zijn.”

Beide kloppen een beetje. En allebei missen ze het punt.

Ik verkocht mijn marketingbureau in Groningen. Twaalf jaar had ik dat bedrijf. Ik boekte een enkeltje Thailand en reisde een tijd rond. Koh Kood had ik jaren daarvoor al eens bezocht, en nooit meer vergeten. Deze keer bleef ik. Inmiddels woon ik er bijna twee jaar.

Samen met Mhee, mijn Thaise zakenpartner, run ik hier Bearwolf: boutique hotel, bistro en wijnbar, vanaf de grond opgebouwd. Daardoor ben ik het eiland anders gaan zien dan als bezoeker.

De brochureversie van Koh Kood is snel verteld. Wit zand, palmbomen, rust. Dat klopt allemaal, en het is ook precies waarom mensen hierheen komen.

Maar wonen op een eiland is iets anders dan er een week zijn.

Vrijwel alles komt met de boot: boodschappen, bouwmateriaal, post. De vaarschema’s bepalen meer van je dag dan je zou verwachten. Zit de zee tegen, dan verschuift de rest van je dag gewoon mee.

Geen nachtleven zoals op veel andere Thaise eilanden. Geen Seven Eleven. Een handvol restaurants, een paar bungalows, scooters op rustige wegen, watervallen in het binnenland, stranden waar je soms bijna niemand tegenkomt. En vooral: heel veel stilte.

Voor sommige mensen is dat een nadeel. Voor mij is het precies de reden dat ik ben gebleven.

Zelf uitzoeken

Toen ik hier net woonde, merkte ik hoe weinig ik aan de meeste reisgidsen had. Koh Kood staat daarin meestal ergens tussen Koh Chang en Koh Mak, een paar stranden en wat algemene informatie.

Wat je daar niet in leest: dat je hotel doorgeven bij het boeken vaak genoeg is om gratis opgehaald te worden bij de pier, geen taxibedrijf, gewoon lokale mensen die dat voor elkaar regelen. Of dat niet elk strand hier perfect schoon is. De stranden bij de resorts worden dagelijks opgeruimd, de ‘wilde’ stranden niet, en bij verkeerde wind spoelt er in één nacht meer plastic aan dan wie dan ook kan bijhouden.

Dat soort dingen leer je niet uit een hotelkamer voor een week. Dat leer je door hier te wonen.

Daarom heb ik het inmiddels opgeschreven. Geen lijst met twintig willekeurige must-sees. Gewoon mijn versie van Koh Kood: waar ik zou verblijven, welke stranden ik zou kiezen, hoe ik het vervoer zou aanpakken, waar ik ga eten, wat je ’s avonds kunt verwachten, en de praktische dingen die je meestal pas ontdekt als je er al bent.

De gids heet Koh Kood, mijn versie, en hij is gratis. Geen kleine lettertjes.

Niet de brochureversie. Gewoon Koh Kood.