VANUIT THAILAND

Nu staat hij zelfstandig achter het fornuis, ook als het druk wordt.

Boy is onze chef. Een local van Koh Kood.

Zes maanden geleden had hij nog nooit een steak gebakken. Thaise curry’s kon hij prima, de standaardrecepten waren geen probleem. Maar ravioli? Ceviche? Daar had hij nog nooit van gehoord. Niet de smaken, niet de bereiding.

Dus zijn we begonnen.

Ik liet zien, hij deed na. Proeven, bijsturen, opnieuw. Stap voor stap.

Boy is hier opgegroeid. Hij kent de natuur rondom ons restaurant beter dan ik ooit zal doen. Hij weet wat je moet doen als er ineens een zwerm bijen de keuken komt binnenvliegen. Of als er bezoek opduikt dat we liever niet aan tafel hebben.

Zijn eten krijgt inmiddels vijf sterren op Google.

Onze werelden stonden ver uit elkaar. Nu staan ze naast elkaar, in dezelfde keuken.

Ik heb hem veel geleerd. Minstens zoveel heb ik van hem geleerd.

Het is ontzettend gaaf om hem tegenwoordig carbonara te zien maken. Of, als hij zelf mag kiezen wat we die avond eten: ragu.

Soms zelfs stamppot boerenkool.

Ik ben trots op Boy.

In een steegje achter Yaowarat Road staat een kraam waar maar één ding wordt verkocht: siu mai.

De man is 81. Hij leerde het vak van zijn vader.

Ik sloot aan in de rij.

Geen menu. Geen keuze. Geen haast.

Met een prikkertje serveert hij ze één voor één.

Terwijl Bangkok blijft veranderen, verandert hier niets.

Ik loop hier vaker rond, tussen dit soort plekken.

Na het ontbijt stappen we op de scooter.

Eerste stop: Mr & Ms Coconut, mijn vrienden, vlak bij Bearwolf.

Hier drink je een verse kokosnoot, eet je huisgemaakt kokosnootijs en kun je hun natuurlijke, zelfgemaakte zeepjes en andere leuke souvenirs bekijken.

Aan de overkant ligt de Khlong Yai Kee waterval. Naar beneden is prima te doen, omhoog kost wat meer moeite. Ik zwem er graag met mijn honden.

Daarna rijden we door naar Baan Ma Kok.

Scooter parkeren, de jungle in en tien minuten lopen.

Dan kom je bij Yai Kee Beach.

Een strand dat ik normaal voor mezelf houd. Bijna privé, en wat mij betreft een van de mooiste van het eiland.

Kijk over het water en je ziet Captain Hook Resort liggen. Met hoog water zwem je ernaartoe, met laag water loop je. Je kunt je spullen gewoon meenemen.

Lunch. Cocktail. Koud biertje.

Daarna varen ze je met de boot terug naar Baan Ma Kok, dwars door een kanaaltje zo helder dat het een zwembad lijkt.

We rijden door naar de rivier bij de brug.

In het weekend komen hier veel gezinnen naartoe. Kleren wassen, haren wassen, kinderen die het water in gaan. Barbecue aan, drinken erbij, muziek aan.

Ik zit er zelf ook graag tussen. En als je er toch bent: neem even een duik. Het water is heerlijk fris.

Daarna via de Wooden Bridge naar Secret Beach.

Loop het hoekje om naar The Survival, kies een strandbedje uit, cocktail in de hand en blijf hangen tot de zon ondergaat.

Een prachtige sunset om de dag mee af te sluiten.

Daarna terug naar het hotel. Douchen en door naar The Fisherman Hut.

Live muziek, dagverse vis van de barbecue en een goede wijnkaart. 😉

Beschouw jezelf uitgenodigd.

We verloren een avond omzet.

En kregen er iets veel waardevollers voor terug.

In Nederland was dit een probleem geweest.

Hier is het natuurlijk ook vervelend.

Maar op Koh Kood leer je al snel dat je je beter kunt aanpassen dan ergeren.

Dus stapten we in de auto. De honden achterin. Op weg naar Ao Salad.

Bij de pier kwamen de vissers net terug.

Verse krab. Golden snapper. Barracuda.

Rechtstreeks van de boot.

Een houtskoolvuurtje. Geen menu. Geen reservering. Geen wifi.

Alleen verse vis, vuur en de zee.

Terwijl ik daar zat, besefte ik weer waarom ik voor Koh Kood heb gekozen.

Niet omdat alles hier perfect is.

Maar omdat je leeft met wat de dag brengt.

Soms valt de stroom uit. Soms is er even geen water.

Je kunt je daar druk om maken.

Of je maakt er iets moois van.

In Thailand noemen ze dat: sabai sabai.

Met AI, Google Maps en een middagje research kom je een heel eind.

Ik gebruik AI zelf ook.

Maar een plek leren kennen werkt toch anders.

Ik woon inmiddels ruim anderhalf jaar op Koh Kood.

En hoe langer ik hier ben, hoe beter ik het eiland begin te begrijpen.

Welke plekken ik zelf graag kom. Waar ik met vrienden naartoe ga. Welke stranden ik op welk moment van de dag bezoek.

Dat krijg je alleen als je ergens wat langer bent.

De komende tijd wil ik daarom een paar dagen Koh Kood met jullie delen.

Gewoon zoals ik het eiland zelf ken.

De plekken waar ik kom, de dingen die ik hier doe en de keuzes die ik zelf zou maken als ik een paar dagen op het eiland ben.

Ga je mee?

Koken was eigenlijk mijn enige hobby.

Wijn, eten, reizen. Daar genoot ik van. Maar dat is consumeren, geen hobby.

Op Koh Kood kwam daar iets bij. Een moestuin.

Kruiden, fruit. En sinds kort boerenkool.

Niet voor op de kaart. Ik maak er stamppot van voor mezelf en het team, gewoon omdat ik het soms mis.

Boerenkool uit onze eigen tuin, zelfgemaakte gehaktballen, jus. Met langzaam gegaarde crispy pork uit onze claypot.

Jungle stamppot.

Mijn Thaise chef maakt hem inmiddels zelf. En vindt hem heerlijk.

Wat we nog missen?

De rookworst.

Bangkok is geweldig. Maar ook intens.

De hitte. Het verkeer. Het geluid dat nooit helemaal verdwijnt.

Na een paar dagen verlangde ik vooral naar één ding: rust.

Dus stapte ik in een klein bootje. Tien minuten later lag de skyline achter me.

Ik kwam aan in Bang Krachao. Een groene oase midden in de rivier. Ik huurde een fiets en reed over smalle paadjes, langs palmbomen, plantages en houten huisjes. Alsof Bangkok ineens honderden kilometers verderop lag.

Onderweg stopte ik bij Coconut Lane voor iets te drinken. Terwijl ik de menukaart bekeek, viel mijn oog ineens op iets wat ik daar totaal niet verwachtte.

Bitterballen.

Ik moest lachen.

Zelfs op een van de rustigste plekken van Bangkok, verscholen tussen het groen, weet Nederland je nog te vinden.

Hij was aangevallen door een hoornvogel.

Dat klinkt als een sterk verhaal, maar het gebeurde echt, hier op Koh Kood.

Bij Huang Nam Khiao wordt gewerkt aan de terugkeer van de Oosterse dwergneushoornvogel. De soort was door stroperij bijna van het eiland verdwenen en wordt inmiddels weer uitgezet, elk met een eigen tracker.

De vogels zijn terug. En blijkbaar hoort dit erbij.

Mijn vriend was met zijn hond onderweg naar de waterval toen een van de vogels hem aanviel. Niet een klein krasje. Een gat in zijn hoofd.

Ook de vrouw van het winkeltje en de moestuin bij de waterval heeft het meegemaakt. Zij loopt tijdens het broedseizoen met een helm door haar tuin.

Ik moet daar iedere keer om lachen als ik haar zie.

Je brengt een dier terug van de rand van uitsterven. En de mensen die er wonen lopen voortaan met een helm door hun eigen moestuin.

06:00. Ogen open. Bialetti op het vuur.

Eerste kop koffie met uitzicht op de jungle die ook wakker wordt. Mijn overburen, een familie vliegende eekhoorns die van boom naar boom zweven, beginnen aan hun ochtendshow. Gratis entertainment.

Op de scooter. Uurtje trainen. Dan achter de laptop.

09:00. Met de honden naar het strand of de waterval. Daarna ontbijt met Thaise vrienden die voor me zorgen als familie. Vis die we zelf hebben gevangen. Soep. Rijst. Een klassiek Thais ontbijt dat uitgebreider is dan de meeste rijsttafels in Nederland.

's Middags schakel ik door. Voorbereidingen voor het restaurant, de chef aan het werk zetten. Een videocall met een gezin dat hun reis naar Thailand plant. Research voor de volgende Bangkok inspiratiereis. Tussendoor een duik in zee of lunch op het strand.

Rond 14:00 stopt de lokale vissersman bij de zaak met een vers gevangen King Mackerel. Van de zee op het bord. Wij nemen dat concept wel heel letterlijk. Onze chef zet de claypot aan. Pork belly die langzaam rookt op houtskool en kokosvezel. Vanaf dat moment ruikt de hele tuin ernaar. Je krijgt er altijd honger van. Altijd.

Douchen. En dan het mooiste deel van de dag.

18:00 tot 22:00. Koken. Gasten. Verhalen. Precies waarom ik dit doe.

Dit is geen vakantie. Dit is gewoon mijn dag.

Zou jij deze dag ruilen voor die van jou?

Start in Talat Noi.

Een van de oudste wijken van de stad. Smalle straatjes. Autowerkplaatsen. Streetart op elke muur. Pak je camera, dit is een van de meest fotogenieke plekjes van Bangkok.

Begin bij Mother Roasters Coffee. Verstopt in een georganiseerde verzameling van oude werkplaatsen en motoronderdelen. Bestel een koffie en kijk om je heen.

Loop langs 965BKK. Horeca, kunst en een winkel in één concept. Ze schenken alcoholvrije cocktails. Probeer de clarified watermelon, een van de beste dingen die ik hier heb gedronken. Of een koffie gezet van paddenstoelen, voor wie durft.

Naast 965BKK zit een plek die foodliefhebbers eigenlijk niet mogen overslaan: Duck & Noodles House. Geen hip interieur of Instagram-hotspot, maar een zaak waar ze een ongelooflijk goede noedelsoep met langzaam gegaarde eend serveren. Soms zijn juist dit de plekken die je het langst bijblijven.

Dan langs de rivier richting Song Wat Road.

Stop bij NAAM 1608 voor een koude Leo en een snack. Uitzicht op het water, sterke inrichting. Een van mijn vaste tussenstops.

Song Wat Road zelf is een must. Neem de tijd. Oude pakhuizen, horeca langs het water, verrassend sterke concepten naast eeuwenoude gebouwen.

Dan de markt richting Chinatown. Hier pakt Bangkok je. Geuren van specerijen. Scooters die je op centimeters voorbijrijden. Loop door tot Yaowarat.

Sluit af bij Wallflower of Ba Hao in Soi Nana.

Drie uur. Drie werelden. Eén stad die je nooit meer vergeet.

Wat is jouw Bangkok tip? Ik ben benieuwd 😁

Afgelopen weekend ging ik samen met Johanna, de jongste generatie van het wijnhuis Celler Grifoll Declara uit Priorat, de zee op.

Onze wijnleverancier Blackbird bracht haar naar Koh Kood. En in plaats van direct aan de proeftafel te gaan zitten, begonnen we de dag op een vissersboot.

Met succes. We vingen een mooie hoeveelheid golden snapper, mijn favoriete vis.

Diezelfde avond proefden we de wijnen van haar familie.

Ik heb al op veel bijzondere plekken wijn geproefd, maar een proeverij van de wijnmaker zelf, midden in de Thaise jungle, na een middag vissen op zee… die kan ik van mijn lijstje afstrepen.

Dat zijn van die dagen waarop ik me realiseer hoe klein de wereld soms is. En hoe bijzonder het is dat zulke werelden juist op Koh Kood samenkomen.

Toen Joep Baks me onlangs appte voor wat tips, begon ik meteen een route voor hem uit te schrijven. De stad heeft zo bizar veel gezichten buiten de bekende highlights om, dat je er moeiteloos een waanzinnig weekend mee vult.

Als ik morgen zelf een weekend terugga, ziet mijn ideale planning er zo uit:

De rust opzoeken: Beginnen in het groene hart van de stad. Met een houten bootje de rivier over, een fiets huren en ijskoffie drinken tussen de kokospalmen. Onwerkelijk stil, midden in een miljoenenstad.

Ronddwalen zonder plan: Daarna vol de hectiek in. Mijn absolute favoriete wandeling loopt van het creatieve Talat Noi, via Song Wat Road, zo Chinatown in. Onderweg een koude Leo aan het water, dumplings scoren bij JOK One Table en 's avonds live jazz bij Wallflower.

De contrasten: Eindigen tussen de wolkenkrabbers en rooftops in Sathorn of Thonglor.

Dat blijft voor mij de magie van die stad. Dat je 's ochtends door de jungle fietst, 's middags streetfood eet in een snikheet steegje, en 's avonds uitkijkt over miljoenen lichtjes. Het is overweldigend en verslavend.

Joep Baks, ik ben heel benieuwd hoe je het hebt ervaren. Welke specifieke spot uit de route is jou het meest bijgebleven?

Maar laat me bij het begin beginnen.

Afgelopen vrijdag ging ik op pad met Jim, eigenaar van Bobby's Gin uit Schiedam. Op zoek naar nieuwe plekken voor mijn inspiratiereizen in Bangkok.

Eerste stop: The Norm, op de 42e verdieping van Dusit Central Park. Geen standaard rooftop, maar een concept gebouwd rond meer dan honderd designklassiekers van Fritz Hansen. Design net zo belangrijk als het uitzicht.

Daarna The Crimson Room. Klassiek, stijlvol, een sterke liveband. En cocktails met Bobby's Gin op de kaart, te gek!

Mijn hoogtepunt kwam bij The Black Cabin. Zodra de band begon te spelen, snapte ik waarom je hier ruim van tevoren moet reserveren.

Ik dacht dat de avond voorbij was.

Tot de eigenaar ons meenam naar een onopvallende deur achter het pand.

Geen naam. Geen bord.

Achter die deur zat een kleine members-only speakeasy. Achter de bar een cocktailmeester, opgeleid in Japan.

Dank voor de inspirerende avond, Jim. Sommige deuren gaan alleen open als je de juiste mensen kent.

Je moet het ervaren.

Toen ik hier net woonde, dacht ik nog hetzelfde als in Nederland.

Inmiddels merk ik dat mijn definitie van 'genoeg' is veranderd.

Op een eiland heb je minder keuzes. Minder prikkels. Minder haast.

En gek genoeg voelt dat niet als minder.

Juist als meer.

Ik betrap mezelf erop dat dingen die ik vroeger belangrijk vond, nu nauwelijks nog door mijn hoofd gaan.

Niet omdat ze verkeerd zijn.

Maar omdat ze hier geen waarde toevoegen.

Misschien is dat wel de grootste les die Koh Kood mij heeft geleerd.

Je omgeving bepaalt veel meer van je verlangens dan je zelf denkt.

Wattana Panich. Ekkamai Road. Bangkok.

Een grote open keuken vlak aan de stoep. Een pan van anderhalf meter breed. Vlees, bouillon, Chinese kruiden. En iemand die de hele dag staat te roeren.

Elke avond wordt de pan grotendeels uitgepoot. Maar nooit helemaal. Een restje blijft sudderen door de nacht. Dezelfde basis als vijftig jaar geleden, elke dag aangevuld met vers vlees en kruiden. Geen vast recept.

Nattapong, de eigenaar van de derde generatie, proeft elke ochtend en voelt wat er mist.

Vergelijk het met een zuurdesemstarter. Maar dan met bouillon.

Het vlees is zacht. De smaken zijn warm en diep. Die Chinese kruidenmix deed me denken aan taai taai poppetjes.

Sinterklaas in Bangkok.

Snap de hype volledig.

Bangkok zit vol met dit soort plekken. Je vindt ze niet op de eerste pagina van Google. Je vindt ze als je de tijd neemt om rond te lopen en goed om je heen kijkt.

Dat is precies wat ik doe als ik hier ben.

Ben jij al in Bangkok geweest, of staat het op de lijst?

Ruim een jaar geleden vertrok ik uit Nederland.

Zonder vast plan, wel met ambitie.

Thailand werd mijn nieuwe thuis.

Een land met een compleet andere manier van ondernemen en een cultuur waar ik elke dag van leer.

Project 1 is live.

Bearwolf Koh Kood is open.

Een jungle boutique hotel met bistro en wijnbar. De eerste gasten zijn er, het restaurant draait en de eerste 5-sterren reviews zijn binnen.

En ondertussen is project 2 al gestart.

Twaalf hotelkamers in een lokaal drijvend vissersdorp. Verdeeld over twee traditionele Thaise gebouwen. Met een bistro en wijnbar als volgende stap.

Nu eerst doen waar het om draait.

Gasten ontvangen en bouwen, elke dag een stukje verder.

Benieuwd hoe het is om te ondernemen in Thailand?

Ik deel hier vaker updates. Volg voor meer.