Wat er allemaal misging tijdens het bouwen van mijn boutique hotel en restaurant op Koh Kood

Het is niet altijd rozengeur, maneschijn en Thaise rum.

Op Koh Kood bouwde ik boutique hotel en bistro Bearwolf. Klinkt romantischer dan het is.

De werkelijkheid was vertraging, miscommunicatie, bouwfouten, annuleringen, reisadviezen, een blindedarmontsteking en gebeurtenissen duizenden kilometers verderop die rechtstreeks invloed hadden op onze omzet.

Dit is dat verhaal.

De verbouwing

Mijn Thai is niet goed genoeg voor bouwinstructies, het Engels van de bouwvakkers is beperkt. Dat botst. Badkamerdeurtjes op de kop gemonteerd. Een kozijn onderste boven. Een schilder die een complete trap vergat. Een elektricien die alle bedrading juist zichtbaar liet lopen, terwijl ik had gevraagd om het weg te werken in de muur.

Les één: je moet er continu bij zijn, niet één keer per week. Dat gold ook voor mijn team, vooral in de keuken. Sommige dingen hebben hier gewoon meer tijd nodig om te landen.

Door de vertraging gingen we pas eind januari open. Dik drie maanden hoogseizoen gemist, omzet die je nooit meer terughaalt.

De eerste boekingen, en toen het reisadvies

Toen de kamers eindelijk online stonden, kwamen de eerste boekingen vrijwel direct binnen. Kort daarna ging het reisadvies voor Trat op rood. De eerste annuleringen kwamen bijna gelijktijdig met de eerste boekingen. Koh Kood zelf was en is veilig, maar een aangepast reisadvies voor de provincie raakt automatisch ook het eiland. Personeel moet gewoon betaald worden, ook als de kamers leegstaan.

Toen het reisadvies weer werd versoepeld, kwamen de toeristen terug.

Klein zijn hielp

Drie kamers, achttien zitplekken. Klinkt bescheiden, maar het hielp: we konden de gasten die wel kwamen goed opvangen, en kregen tijd om het team op elkaar in te spelen en uit te zoeken wat werkte.

Letterlijk trouwens. De eerste avond dat we een gepaneerde king mackerel in de frituur legden, klapten alle stoppen eruit. Nog een les, voor mij en de elektricien: de groepen moesten anders verdeeld worden.

De keuken begon te draaien, de wijn liep goed, de avonden werden drukker.

De tweede klap

Daarna zorgde onrust in het Midden-Oosten voor nieuwe annuleringen. Europese reizigers kwamen vast te zitten, anderen konden Bangkok niet eens bereiken. Koh Kood bereik je via Bangkok, de kust en dan de boot. Als er ergens in die keten iets misgaat, merken wij dat hier.

Regen, buren en bureaucratie

De eerste stevige regenbui liet zien waar het pand nog niet waterdicht was. Niet elke buurman bleek blij met een nieuwe zaak naast de deur, en de overheid legde het werk soms tijdelijk stil zodra er een klacht kwam. Frustrerend, maar uiteindelijk moet je gewoon zorgen dat je vergunningen kloppen en verdergaan.

En toen kreeg ik ook nog een blindedarmontsteking

Acuut. Eerst naar het ziekenhuis op Koh Kood. Al snel bleek dat ik naar het vasteland moest: met de speedboot van het eiland af, met de ambulance naar het ziekenhuis, en diezelfde avond nog onder het mes. Daarna nog dagenlang antibiotica via een infuus, ze zijn hier extreem voorzichtig met infecties, logisch als je midden in de tropen zit.

Ik herstelde snel. Maar het zegt wel iets: je bent bezig met een verbouwing en je omzet, en dan lig je zelf ineens op het vasteland in een ziekenhuisbed.

En toch gaat het goed

De keuken draait, we verkopen veel wijn, de avonden worden drukker en de agenda vult zich weer. Thai Airways vliegt inmiddels weer rechtstreeks tussen Amsterdam en Bangkok.

Twee seizoenen geleden was er op het eiland een tekort aan kamers, mensen eindigden zelfs in een tent op een grasveld langs de weg. Corona liet hetzelfde zien, net als de onrust rond de grens. Er kan van alles gebeuren waar je geen invloed op hebt, en de vraag verandert van de ene op de andere dag.

Het eiland zelf verandert ook. De pier wordt vernieuwd en vergroot, de wegen zijn net opnieuw aangelegd, en op Trat wordt de landingsbaan verlengd. Koh Kood maakt zich klaar voor meer, dat zie ik hier met eigen ogen gebeuren.

Winnen is een keuze

Tegenslagen horen erbij. Ik leer ervan, ik groei ervan. Sommige dingen kun je oplossen, andere niet: een grensconflict, een oorlog, een pandemie of een gewijzigd reisadvies heb je niet in de hand. Wat je wel in de hand hebt, is of je bedrijf sterk genoeg is om door te gaan wanneer het toch gebeurt. En hoe je er zelf mee omgaat.

Als ik nu zou stoppen en teruggaan naar Nederland, zijn daar ook gewoon problemen. Tegenslagen zijn niet locatiegebonden. Ze zijn er altijd, waar je ook zit.

Ik heb gekozen om mijn droom te leven. Dus pak ik de problemen aan wanneer ze komen, los ik op wat ik kan oplossen, pas ik me aan waar dat moet, en ga ik weer verder.

Winnen is bij mij geen groot moment. Het zijn kleine keuzes, de hele dag door, vanaf het moment dat ik wakker word: bewust blijven van waarom ik hier ook alweer naartoe kwam.

Wakker worden en een familie apen in de tuin treffen: winnen. Een frisse duik in een koude waterval: winnen. 's Avonds een volle zaak, een tafel die een fles wijn bestelt: ook winnen.

En misschien is dat uiteindelijk mijn manier om met tegenslagen om te gaan: niet wachten tot alles goed gaat om gelukkig te zijn, maar gewoon blijven zien wat er vandaag wél goed gaat.